Toplum bu durumu çoklukla içe dönüklük yahut ağır iş temposuyla ilişkilendirse de psikoloji dünyası çok daha derin bir yapısal probleme işaret ediyor: Bağlanma travmaları. Birçok kişi için yakınlıktan kaçınmak bir tercih değil, çocuklukta geliştirilmiş bir hayatta kalma stratejisidir.
Detaylar 👇
Kaynak: https://geediting.com/j-a-psychology-…
Uzmanlar bu durumu savunmasızlığın cezalandırıldığı çocukluk periyoduna bağlıyor.
Gelişim psikolojisindeki Bağlanma Teorisi, bu toplumsal izolasyonun kökenlerini çocukluk-bakım veren alakasına dayandırır. Şayet bir çocuk duygusal muhtaçlıklarını lisana getirdiğinde reddedilmiş, ağladığında susturulmuş yahut dehşetlerini paylaştığında eleştirilmişse, ‘savunmasızlığın tehlikeli olduğu’ bildirisini alır. Bu çocuklar hayal kırıklığından korunmak için hislerini bastırmayı ve kimseye muhtaç kalmamayı bir ömür biçimi haline getirirler. Sonuçta ortaya çıkan ‘kaçınan bağlanma’ tarzı, yetişkinlikte çok öz yeterlilik ve diğerlerini duygusal arada tutma refleksi olarak tezahür eder.
Bu durumda kişi muvaffakiyet ve profesyonelliği bir kalkan olarak kullanılıyor.
Araştırmalar, bu bağlanma tarzına sahip bireylerin ekseriyetle iş dünyasında epey ehil, sağlam ve başarılı olduklarını göstermektedir. Lakin bu yüksek performans, aslında kimseye bağımlı kalmama isteğinin bir yan eseridir. Bu şahıslar, diğerlerine yardım eden ve sistemleri yöneten ‘güçlü figür’ rolünü üstlenerek, kendi iç dünyalarının görülmesini engellerler. Onlar için samimiyet bir ödül değil, denetimin kaybedileceği fizyolojik bir tehdit olarak algılanır.
Uzmanlara nazaran, bu kümedeki bireylere “daha fazla sosyalleşme” önerisi sunmak tesirli olmamaktadır.
Sorun insan eksikliği değil, yakınlığın hudut sistemi tarafından bir tehlike olarak kodlanmasıdır. Güzelleşme lakin ‘düzeltici duygusal deneyimler’ ile mümkündür. Kişinin eksiksiz ya da hazır görünmediği anlarda bile kabul göreceğini deneyimlemesi, hudut sistemindeki tehdit algısını vakitle kırabilir.
Gerçek bağ kurmak, yeni bir toplumsal maharet edinmekten fazla eski bir savunma sistemini yavaşça terk etmekle başlar. Kişinin kendisini ‘sunulabilir’ hale getirmeden evvel öbürleri tarafından görülmesine müsaade vermesi, bu katı mimarinin esnemesini sağlayan en kritik adımdır.
