Sofrada herkesin tabağı dolmadan yemeğe başlamamak, birinci bakışta kolay bir görgü kuralı üzere görünebilir. Meğer psikoloji, bu küçük bekleyişin gerisinde çocukluktan taşınan derin bedeller ve karakter özellikleri olduğunu söyler. Bayram sofralarında ya da kalabalık bir arkadaş kümesinde, yemeği önünde durduğu halde sakince etrafına bakıp herkesin hazır olduğundan emin olan kişi, aslında geçmişinden gelen sessiz bir saygıyı ve inceliği sergiliyordur.
İşte bu davranışın gerisinde yatan ve kişinin yetiştirilme usulüne ışık tutan en temel 4 karakteristik özellik 👇
Kaynak: https://geediting.com/s-t-psychology-…
1. Yemeğe başlamadan evvel herkesin sofraya oturmasını bekleyen bireyler, ekseriyetle etraflarına karşı yüksek bir hassaslık geliştirmişlerdir.
Bu farkındalık bir tesadüf değil. Bu alışkanlık çoğunlukla paylaşımın kişisel hazlardan üstün tutulduğu meskenlerde gelişir. Bu bireyler çocuk yaşta, kendi muhtaçlıklarının yanı sıra oburlarının durumunu da gözlemlemeyi öğrenmişlerdir.
Psikolojik açıdan bu durum Erken Uyumlanma (Early Attunement) olarak isimlendirilir. Bu şahıslar, kümedeki birinin huzursuzluğunu yahut bir eksiği şimdi lisana getirilmeden fark ederler. Bu derin sezgi, onları yalnızca düzgün birer yemek arkadaşı değil, birebir vakitte ikili bağlantılarda son derece anlayışlı ve duygusal zekası yüksek bireyler haline getirir.
2. Açlık üzere temel bir dürtü karşısında bekleyebilmek, güçlü bir öz kontrol düzeneği gerektirir.
Psikoloji literatüründe ‘geciktirilmiş haz’ olarak bilinen bu yetenek, kişinin çocukluk periyodundaki inanç hissiyle direkt bağlıdır. Şayet bir çocuk, bakım verenlerinin gereksinimlerini eninde sonunda karşılayacağına dair tam bir itimat duyuyorsa, beklemeyi bir kayıp değil, inançlı bir sabır süreci olarak görür.
Bu temel itimatla büyüyen yetişkinler, hayatın genelinde daha sağlam ve istikrarlı olurlar. Uzun vadeli gayelerine ulaşmak için anlık konforlarından vazgeçebilirler. Onlar için beklemek bir mahrumiyet değil, duygusal bir olgunluk göstergesidir.
3. Sofradaki herkesin eşit derecede dahil edilmesini önemsemek, esaslı bir adalet hissine işaret eder.
Bu karakter özelliği, kaynakların ve ilginin adil bir halde paylaşıldığı ortamlarda filizlenir. Kişi, bir oburunun yoksun kaldığı bir ortamda kendisinin öncelikli olmasından içsel bir rahatsızlık duyar.
Bu bireyler yetişkinliklerinde de ekseriyetle kümenin vicdanı olurlar. Kimsenin dışlanmadığından emin olmak ister, haksızlık karşısında sessiz kalmakta zorlanırlar. Onlar için bir sofraya oturmak yalnızca karın doyurmak değil, toplumsal istikrarın ve karşılıklı hürmetin küçük bir provasını yapmaktır.
4. Beklemek, birebir vakitte yapısal bir tertibe duyulan hürmetin tabiridir.
Bu şahıslar için kurallar kısıtlayıcı değil, bilakis itimat vericidir. Çocukluklarında yemeğin bir başlangıcı, bir seyri ve ortak bir sonu olduğunu öğrenmişlerdir. Bu ritüel, onlara hayatın karmaşası içinde bir sistem ve emniyet hissi verir.
Sonuç olarak, yemeğe başlamadan evvel verdiğiniz o kısa mola, aslında kim olduğunuzun ve nasıl bir sevgi ikliminde büyüdüğünüzün sessiz bir göstergesidir. Bu davranış bir mecburilik değil, nezaketin kimliğe dönüşmüş halidir.
