İlişkilerde bazen şu soru başımızı kurcalar: “Onu seviyor muyum yoksa bu yalnızca alışmak mı?”
Çünkü ikisi çok benzeri hisler yaratıyor lakin aslında başka dünyaların konusu. Sevgi heyecanlı, bazen yorucu ancak daima canlı bir şey. Alışkanlık ise daha çok rutin, inançlı ve biraz da otomatik pilota bağlamak üzere. Birini sevmekle ona alışmak ortasındaki farkı anlamak kolay değil. Lakin küçük ayrıntılarda kendini muhakkak ediyor.
Sevgi heyecan yaratır, alışkanlık inançlı hissettirir.
Sevdiğinde kalbin süratli atar ve küçük şeyler bile seni keyifli eder. Ondan gelen ileti bildiriminde anında yüzün güler. Alıştığında ise partnerin sana daha çok huzurlu gelir. Heyecanla inanç tıpkı kefeye konulmaz lakin ikisi de beşere uygun gelir.
Sevgi canlıdır, alışkanlık sabittir.
Sevgi dalgalıdır. Bazen çok ağır yaşarsın, zararsızca savrulursun, bazen sakinleşirsin ancak daima hareketli olursun. Alışkanlıkta ise işler daha rutin akar, fazla iniş çıkış olmaz. Yani sevgi dalga sörfüne benziyorsa, alışkanlık inançlı bir havuzda yüzmek üzeredir.
Sevmek emek ister, alışmak bizatihi olur.
Sevgi emek isteyen bir şeydir. Onu keyifli etmeye çalışırsın, küçük jestler düşünürsün, münasebetin sürmesi için uğraşırsın. Alışkanlıkta ise ekstra efor gerekmez. Vakitle kendi kendine oturur, tıpkı her sabah tıpkı saatte uyanmaya alışmak üzere.
Sevgi şahsa yöneliktir, alışkanlık nizama.
Seviyorsan olay büsbütün o bireyde bitiyor. Onun sesi, mimikleri, saçını toplama biçimi bile kalbini ısıtır. Alışkanlıkta ise iş biraz tertibe kayar. Yanında o olduğu için değil, yanında birisi olduğu için kendini rahat hissedersin.
Sevgi hasret getirir, alışkanlık yokluğa ahenk sağlar.
Sevdiğin kişiyi bir gün görmesen bile özlersin, iletisine yanıt geç gelse canın sıkılır ve aklın daima onda olur. Alışkanlıkta ise birkaç gün başka kalınca ‘Olur böyle’ dersin ve zati hasret gidereceğinizi bilirsin. Yani hasret duygusu, sevginin çok daha bariz işaretlerinden biridir.
Sevmek risk aldırır, alışmak temkinli meblağ.
Sevgi beşere garip bir yürek verir. Olağanda yapmayacağın şeyleri göze alırsın ve gözün kara olur. Alışkanlıkta ise bu durumun tam karşıtı olur. Risk almak istemezsin zira sistem bozulmasın istersin. Bu da sevgi mi alışkanlık mı sorusunun yanıtını verirken kıymetli bir fark olarak karşımıza çıkar.
Sevgi sürprizlidir, alışkanlık kestirim edilebilir.
Sevgi bazen sürprizlerle gelir. Ne olacağını bilemezsin ve kestirimlere birçok vakit kapalı olur her şey. Bir bakarsın karnında kelebekler uçuşuyor, hiç hesapta yokken heyecanlanıyorsun. Alışkanlıkta ise işler daha öngörülebilir. Bugün de birebir sohbet, birebir rutin, birebir alıştığın hali ancak daha çok inançta hissedersin.
Sevmek güç verir, alışmak tüketmez.
Sevgi seni canlandırır. Yüzüne renk getirir. Uykun olmasına karşın saatlerce konuşursun, sabah erken kalkman gerekiyordur ancak tekrar de geceyi uzatmak istersin. Alışkanlıkta ise o denli büyük güç patlamaları olmaz lakin seni yormaz da. Daha çok istikrar hali üzeredir.
Sevgi bir seçimdir, alışkanlık vaktin sonucu.
Sevgi şuurlu bir seçimdir. “Ben bu kişiyi istiyorum, arzuluyorum ve beğeniyorum.” dersin. Alışkanlık ise farkında olmadan oluşur. Bir gün geriye dönüp baktığında yalnızca ona değil, onunla bir arada geçirdiğiniz vakte alıştığını görebilirsin.
Sevgi değişime açıktır, alışkanlık değişimden korkar.
Sevgi büyüdükçe biçim değiştirir ve bağlar evrilir. İnsan değişir esasen, sevgi büyüdükçe neden değişmesin ki? Alışkanlık ise daima birebir kalmak ister. Zira ona nazaran değişim, bozulmak demektir. Değişimden kaçıyorsan tahminen de işin içinde alışkanlık vardır.
