Aşk ve bağlantı, en sade hâliyle iki insan ortasında kurulan bir bağdır. Bu bağın kimler ortasında kurulacağına da sırf o iki insan karar verir. Ne mahalle baskısı, ne aile masası, ne WhatsApp kümeleri, ne de “bizim oralarda o denli olmaz” cümleleri bu denkleme dâhildir.
Ama ne yazık ki biz, diğerlerinin hayatına bakarken hâlâ kendi sokağımızın, kendi endişelerimizin ve bize ezberletilmiş palavra yanlış paha yargılarının penceresinden bakıyoruz. Ve sonra ismine “ahlak”, “gelenek”, “doğru” dediğimiz şeylerle insanların sevgisini yargılamaya kalkıyoruz.
Oysa yapmamız gereken tek bir cümle var:
“Bu yüzyılda, bu kadar berbatlığın içinde hâlâ bu kadar ağır bir sevgi bulabilmişler… Ne memnun onlara.”
Ama bunu demeyi bilmiyoruz.
Kadın–erkek bir alaka gördüğümüzde kimse çıkıp “Hayırdır, siz niçin berabersiniz?” diye sormuyor.
Kimse “Buna kim müsaade verdi?”, “Bu gerçek mu?”, “Bunu çocuklara nasıl anlatacağız?” demiyor.
Peki tıpkı soruları erkek–erkek ya da kadın–kadın bir alaka gördüğümüzde sorma cüretini — hatta hadsizliğini — bize kim veriyor?
Bu kelam hakkı size nereden geliyor?
Ve daha değerlisi: Ne hakla?
Bir insanın sevgisini nasıl yaşadığı, kime dokunduğu, kiminle hayat kurmak istediği sizin oy pusulanız değil. Onayınıza sunulmuş bir proje hiç değil. Bu bir “toplumsal tartışma konusu” da değil. Bu, iki insanın hayatı.
Demokrasi, sırf sandıkta oy vermek değildir.
Demokrasi, sevmediğin, anlamadığın, sana benzemeyen bir hayatın da yaşama hakkını kabul edebilme olgunluğudur.
“Ben karışmam ama…” diye başlayan her cümle, aslında karışmanın en rafine hâlidir.
“Bana nazaran yanlış ama…” ile devam eden her fikir, diğerinin hayatına uzanan görünmez bir parmak üzeredir.
Gerçek şu:
Sorun eşcinsellik değil.
Sorun aşk değil.
Sorun ilgi değil.
Sorun, diğerinin memnunluğunu kendi endişelerimizle boğmaya çalışmamız.
Ve biz, bir gün oburlarının sevgisine bakıp yargılamak yerine susmayı, hatta tebessüm etmeyi öğrendiğimizde;
Bir gün “bana ne” demenin kabalık değil, fazilet olduğunu anladığımızda;
Bir gün aşkı kategorilere ayırmayı bıraktığımızda…
İşte o gün, tahminen o vakit, “demokratik bir toplum” lafını ağzımıza alma hakkımız olur.
O vakte kadar değil.
Instagram Renkgurusu
Bu makalede öne sürülen fikir ve yaklaşımlar büsbütün muharrirlerinin özgün fikirleridir ve Onedio’nun editöryal siyasetini yansıtmayabilir. ©Onedio
