Bir vakitler sanatçı olmak için yetenek gerekiyordu.Şimdi internet teması yetiyor.
Eskiden beşerler ses eğitimi alırdı.Yıllarca sahnelerde sürünürdü.Nota öğrenirdi.Nefes çalışırdı.Mikrofonun önüne çıkmadan evvel hayatın tokadını yerdi.
Şimdi?
Bir “prompt” yazıyor.Yapay zekâ artta şakıyor.Önde biri estetik filtreyle poz veriyor.Sonra ismine “sanat” deniyor.
Hadi oradan.
Bu sanat değil.Bu; teknoloji takviyeli sahtekârlığın cilalanmış versiyonu.
Bugün “Solist” diye alkışlanan şeyin insan mı, yazılım mı, algoritma mı olduğu bile muhakkak değil. Lakin kimse bunu sorgulamıyor. Zira artık düşünme yetisi yerini tüketime bıraktı. Kâfi ki ışık olsun, kâfi ki hype olsun, kâfi ki toplumsal medya “ikon” yazsın.
İnsanlık tarihinde birinci kere bu kadar yeteneksiz insan, bu kadar özgüvenli.
Çünkü artık değerli olan üretmek değil; üretmiş üzere görünmek.
Adamın sesi yok.AI düzeltiyor.Şarkıyı kendi yazmıyor.Algoritma yazıyor.Sahne hakimiyeti yok.TikTok filtresi kapatınca karizma da gidiyor.
Ama milyonluk takipçiyle “sanatçı” diye dolaşıyor.
Ve işin en müthiş tarafı şu:Bu ucubeliği alkışlayan devasa bir kitle var.
Çünkü bugünün seyircisinin büyük kısmı artık kaliteyi ayırt edecek kültürel donanıma sahip değil. Gürültüyü sanat, gösterişi muvaffakiyet, sahteciliği üretim zannediyorlar.
Bir periyot sistem eleştirisi yapan rap kültürü bile artık sistemin en pespaye pazarlama aparatına dönüştü. Evvelden sokaktaki öfke konuşurdu; artık sponsorlu lüks hayat propagandası yapılıyor.
Uyuşturucu romantize ediliyor.Kadın aşağılanıyor.Cehalet karizma diye satılıyor.Küfür “coolluk” olmuş.Boşluk “vizyon” diye paketleniyor.
Ve bunu yapanlar kendilerini “devrimci sanatçı” sanıyor.
Hayır kardeşim.
Siz ihtilal falan yapmıyorsunuz.
Siz yalnızca sistemin para bastığı periyodun palyaçolarısınız.
Bugün sizi pohpohlayan prodüktörler, organizatörler, şirketler sizin sanatınızla ilgilenmiyor. Onların umurunda olan tek şey şu:“Bu eser daha kaç ay para getirir?”
Evet, eser.
Çünkü artık insan değil, eser pazarlanıyor.Ruh değil, algoritma satılıyor.Sanat değil, illüzyon pompalanıyor.
Ve toplumsal medya bunun mezarlığına dönüştü.
İnsanlar artık yaşamıyor.Yaşıyormuş üzere içerik üretiyor.
Cebinde son parası var lakin Dubai story’si atıyor.Evinde huzur yok fakat “perfect life” editliyor.Açlıktan ağzı kokuyor fakat kiralık otomobille muvaffakiyet görüntüsü çekiyor.
Maslow’un muhtaçlıklar piramidi paramparça oldu.
Eskiden beşerler evvel barınmaya, yemeye, hayatta kalmaya çalışırdı. Artık beşerler daha karnını doyuramadan “lüks hayat simülasyonu” oynuyor.
Çünkü bu çağ gerçekliği değil, vitrini ödüllendiriyor.
Ve ne acıdır ki hakikaten emek veren beşerler artık azınlıkta kaldı.
Hâlâ eski plakları dinleyenler…Hâlâ çatallı, kusurlu fakat insan sesi duymak isteyenler…Hâlâ ter kokan stüdyoların kıymetini bilenler…
İşte onlar bu kültürel çürümenin içinde nefes almaya çalışan son beşerler.
Çünkü evvelden kusur vardı ancak samimiyet de vardı.Şimdi kusursuzluk var lakin insan yok.
Dünya bilakis döndü diyorlar ya…
Hayır.
Dünya artık gerçekle ilgilenmiyor.Dünya; düzmece olanın daha güzel pazarlandığı dev bir sirke dönüştü.
Ve galiba en fecisi şu:
Artık beşerler hak edeni değil, daha yeterli manipüle edeni alkışlıyor.
Maslow da tabutunda karşıt dönsün dursun.
X
Linkedln
Bu makalede öne sürülen fikir ve yaklaşımlar külliyen muharrirlerinin özgün niyetleridir ve Onedio’nun editöryal siyasetini yansıtmayabilir. ©Onedio
