Girdiğin her odada ayağına bir şeyler mi takılıyor? O çok sevdiğin kahveni içmek için evvel masadaki dağınıklığı diğer bir yere mi taşıman gerekiyor? ‘Buna bir gün lazım olur’ diyerek sakladığın o 2012 model şarj kabloları ve lise yıllığının ortasındaki kurumuş papatyalar artık ruhunu daraltmaya başladıysa gerçek yerdesin!
Hazırsan başlıyoruz; eline çöp poşetlerini al ve konutundaki o gereksiz kalabalığa elveda demeye hazırlan.
1. Evvel bu yola neden çıktığını kendine dürüstçe açıkla.
Minimalizm yalnızca eşya atmak değil, bir baş yapısı değişikliği. Neden bu yola girdiğini netleştirmen lazım. ‘Sabahları giyecek bir şey bulamadığım için gardırop önünde ağlamak istemiyorum’ mu yoksa ‘Ev temizlemekten hayatımı yaşayamıyorum’ mu? Niyetini belirle ki, o tozlu rafların ortasına daldığında motivasyonun düştüğü an bu nedenine tutunup devam edebilesin.
2. Tüm konutu birebir anda dağıtıp kendi sonunu hazırlama.
Sosyal medyadaki o ‘bir günde minimalist oldum’ görüntülerine sakın aldanma; o işler o denli olmuyor. Bütün meskeni birebir anda dağıtırsan akşam olduğunda o yığının ortasında oturup ağlarsın. Stratejik davran: Bugün yalnızca mutfaktaki baharatlıkları, yarın ise yalnızca banyodaki miadı dolmuş kremleri gaye al.
3. “Belki bir gün lazım olur” palavrasını hayatından büsbütün çıkar.
Bu cümle, konuttaki kalabalığın en büyük hata ortağı. Şayet bir eşyayı son bir yıl içinde eline bile almadıysan, o ‘belki bir gün’ muhtemelen hiç gelmeyecek demek. O 2015’ten kalan şarj kablosu, ucu kırık lakin ‘yaptırırım’ dediğin o biblo yahut içine girmeyi beklediğin o dar jean… Onlar artık seninle tıpkı frekansta değil, kabullen ve vedalaş.
4. Eşyalarını ayıklarken üç kutu kuralını odunsuz uygula.
Eline aldığın her modül için üç seçeneğin var: Çöp, bağış yahut satış. Şayet bir eşya bozuksa yahut tamir edilemeyecek kadar yıpranmışsa vedalaşma vakti gelmiş. Şayet hala sapasağlamsa fakat sana hizmet etmiyorsa, gereksinimi olan birine ulaştırarak onu keyifli et. Şayet ‘bu hakikaten para eder’ diyorsan, çabucak fotoğrafını çekip satış uygulamasına koy. Bekletme, bekletirsen o kutu konutun bir köşesinde sonsuza dek kalır.
5. Meskene giren her yeni kesim için bir eskisine yol ver.
Evinin kapasitesi belirli, lastik değil ki bu esnesin! Kendine şu kelamı ver: ‘Bu konuta yeni bir şey giriyorsa, misal fonksiyonu gören eski bir şey kapı dışarı çıkacak.’ Yeni bir kupa mı aldın? Dolaptaki en az sevdiğin kupayı birine armağan etme vaktin geldi demek. Bu kural, meskendeki eşya sayısının denetimsizce artmasını engelleyen en tesirli savunma sınırın.
6. Dijital dünyandaki o görünmez kalabalığı da temizlemeyi unutma.
Gözle görülmeyen dağınıklık en çok zihni yoranıdır. Telefonundaki hiç oynamadığın oyunlar, binlerce gereksiz ekran imgesi ve mail kutundaki o ‘indirim’ bültenleri… Hepsinden kurtul.
7. Tezgah ve masa üstlerini eşya toplama kampına çevirme.
Mutfak tezgahı, yemek masası yahut dresuar üstleri mıknatıs üzeredir; her şeyi üzerine çeker. Anahtarlar, faturalar, bozuk paralar… Buraları ‘kutsal boşluklar’ olarak ilan et. Bir yüzey ne kadar boşsa, mesken o kadar pak ve tertipli görünür. Her eşyanın tarifli bir meskeni (çekmecesi, kutusu) olsun; işi bitince oraya gitsin.
8. Anısı olan eşyalarla vedalaşırken mantığını devreye sok.
En güç adım burası, biliyoruz. Anneannenin eski fincanı yahut birinci iş gününden kalan o not kağıdı… Her şeyi saklayamazsın. Şayet bir eşya yalnızca anısı olduğu için yer kaplıyorsa ancak hiçbir işine yaramıyorsa, onun fotoğrafını çekip dijital bir anı klasörü oluştur. Eşyanın kendisi gidebilir lakin o anı her vakit seninle kalacak, kelam veriyoruz.
9. Bir şeyi satın almadan evvel kesinlikle 24 saat bekle.
Mağazada yahut internette bir şeyi gördüğünde kalbin çarpmaya başlıyorsa dur! O anki dopamin artışına yenilme. Onu sepette beklet ve üzerinden bir gece geçmesine müsaade ver. Sonraki sabah uyandığında hala ‘hayatım onsuz eksik’ diyorsan alabilirsin. Fakat birçok vakit ‘ya ben buna neden bu kadar heyecanlanmışım ki?’ deyip vazgeçeceksin.
10. Minimalizmin bir varış çizgisi değil seyahat olduğunu kabullen.
Evi bir kez boşaltınca iş bitmiyor; bu bir hayat üslubu. Vakitle alışkanlıkların değişecek, daha kaliteli lakin daha az eşyaya sahip olmanın huzuruna alışacaksın. Konutun sadeleştikçe zihninin de sadeleştiğini, kararlarının netleştiğini fark edeceksin. Bu ferahlığın tadını çıkar ve her gün ‘Bugün hayatımı ne daha kolay hale getirebilir?’ diye sormaya devam et.
