İnsanların en sadık dostları olan köpekler, hislerimizi anlayabiliyor, komutlarımızı tanıyor ve ses tonumuzu ayırt edebiliyor. Lakin tüm bu zekâya ve bağlantı marifetine karşın hâlâ tek bir söz bile konuşamıyorlar. Pekala neden? Macaristan’daki bir araştırma takımı, köpeklerin neden konuşamadığına dair bu vakte kadar yapılan en kapsamlı bilimsel açıklamayı paylaştı.
İşte ayrıntılar…
Kaynak: https://www.chip.com.tr/guncel/kopekl…
En zeki dostlarımızdan biri olan köpekler, sahiplerinin ses tonunu ayırt ediyor, hislerini anlıyor ve komutları kusursuz biçimde yerine getiriyor.
Hatta ses telleri de çeşitli tonlarda ses çıkarabilecek kadar gelişmiş durumda. Yani aslında konuşmak için gerekli “donanım” ve “yazılım” onlarda da var üzere. Ancak ortada hâlâ “konuşan köpek” yok. Pekala neden?
İnsanın en eski dostu olarak kabul edilen köpekler, yüzyıllar süren evcilleştirme sayesinde yırtıcı tabiattaki atalarından büsbütün farklı bir hal aldı.
İnsanlarla birlikte yaşamaya o kadar adapte oldular ki, artık hislerimizi sezebiliyor, ses tonumuzdan moralimizin bozuk olduğunu anlayabiliyorlar.Ama tüm bu duygusal zekâya karşın, bir türlü “konuşma” basamağına geçemediler.
Macaristan’daki Eötvös Loránd Üniversitesi’nde bulunan “BARKS Lab” takımı tam da bu mevzunun peşine düştü.
Araştırmacılar, köpeklerin neden konuşamadığını anlamaya çalışırken aslında insan konuşmasının evrimini de çözmeye çalışıyor.
Projenin başındaki isim Dr. Tamás Faragó, “İnsanın konuşmayı nasıl geliştirdiğini laboratuvar ortamında tekrar yaratmak imkânsız. Lakin köpekler üzere evcilleştirilmiş canlılar üzerinden bu süreci anlamak mümkün,” diyor.Bir öteki araştırmacı Dr. Rita Lenkei ise şunu ekliyor:
“Köpekler sahiden sözcüklere yanlışsız evrimleşiyor muydu? Yoksa baştan beri sözlere gereksinim duymayan bir bağlantı sistemine mi sahipti?”
Araştırma sonuçlarına nazaran köpekler, konuşmanın temel ögelerinin bir kısmına sahip.
Köpeklerin konuşamamasının nedeni ne teknik bir eksiklik ne de zekâ yetersizliği. Asıl sebep, buna hiç muhtaçlık duymamış olmaları.
İnsan çeşidi, hayatta kalmak için iş birliği yapmaya ve karmaşık vazifeleri planlamaya mecburdu, bu da lisanı doğurdu.
Köpeklerse sürü halinde yaşarken hislerini, yönlendirmelerini ve ihtarlarını vücut lisanıyla, havlamalarla ve kokularla aktarabiliyordu. Bu sistem onlar için ziyadesiyle kafiydi.
Yani evrim onlara “konuşmayı” öğretmek zorunda kalmadı.
