Yıllarca bize öğretilen ve her ne kadar toplumsal rollerden sayılan ‘erkekler ağlamaz, erkek hislerini göstermez, sert olur’ imajı aslında yalnızca toksik maskülenlikten ibaret. Zira bu imaj cinsiyet rollerinden çıkıp bağlantılara ziyan veren bir tavra dönüştü. Şuurlu olan erkekler ise bu imajdan sıyrılıp daha sağlıklı ve yanlışsız davranmayı başardı.
Bu şuurlu erkekler tam olarak ne yapıyor pekala?
Toksik maskülenlik nedir? Kısaca açıklayalım.
Toksik maskülenlik dediğimiz şey aslında erkeklere yıllarca “sert ol, his gösterme, yönet, baskın ol” diye öğretilmiş şeylerin sonuçları. Güya duygusallık zayıflıkmış ve güya tartışmada sakin kalmak erkekliğe tersmiş üzere. Bu kalıp yalnızca ilgilerde değil, birebir vakitte toplumsal hayatta da gereksiz tansiyon yaratır. Toksik maskülenliği aşmış biri ise bu ezberleri çöpe atmıştır. Kendini küçültmeden, karşısındakini ezmeden ve daha insani bir çizgide durur.
Bu kalıpların dışına çıkan bir erkek hislerini saklamaz ve üstünü örtmeye çalışmaz.
Toksik maskülenliği yenmiş bir erkek huzursuz olduğunda içine kapanıp saatlerce soğuk rüzgar estirmez. “Bir şey yok.” deyip hız asma moduna girmez. İçinden geçenleri açıkça anlatır. Mevzuyu çözmeye niyetlidir. Kendi hissini söylemekten utanmaz ve bunu zayıflık görmez.
Partnerinin alanına nitekim hürmet duyar.
Kıskançlığı sevgiyle karıştırmaz. Partnerinin arkadaşlarıyla plan yapmasını sorun etmez. Bildirilere anında karşılık verilmedi diye senaryolar üretmez. İtimat konusunu karşı tarafa baskı kurmak için kullanmaz. Kendi hayatı olduğu üzere partnerinin de bir hayatı olduğunu bilir.
Hata yaptığında kaçmaz. Yanlışlarına mazeret üretmez.
Yanlış yaptığını fark ettiğinde mevzuyu dağıtır üzere davranmaz. “Ben o denli demedim, sen yanlış anladın.” taktiğine sığınmaz. Direkt sorumluluk alır. İşi çözmeye odaklanır.
Partnerinin muvaffakiyetinden rahatsız olmak mı? Onun kitabında daima takviye tam dayanak yazar!
Bazı erkekler hala bayanın güçlü olmasını sorun üzere görürken bu tip erkek tam zıddıdır. Partnerinin meslek başarısı, toplumsal etrafı ya da özgüveni onda tehdit değil gurur duygusu uyandırır. “Ben eziliyor muyum?” diye düşünmez. Bağ bir yarış alanı değildir zira.
Konuşma esnasında daima dinler. Ne olursa olsun.
Bir kederin olduğunda “Abartıyorsun, insanların öbür kaygıları var.” demek yerine seni sahiden dinler. Hislerini hafife almaz. En kolay konusu bile olsa önemser. İrtibatta kibirli bir ton kullanmaz. Dinlemeyi karşı tarafa kıymet verdiği için yapar, mecburiyetten değil.
Ev işinde kendi misyonunu üstlenir ve bunu lütuf üzere göstermez. Gösteren varsa da yapmasın hiç!
Birlikte yaşanıyorsa sorumluluk da ortaktır. Çamaşır makinesine çamaşır atmayı yardım saymaz. Sofrayı kurmak için kahramanlık taslamaz. Yapılması gerekeni yapar. Zira bir tertibi paylaşmanın tabiatında bu vardır.
Öfke idaresinde profesyoneldir ve sonunu karşı tarafa yüklemez. Hem niçin yüklesin ki?
Sinirlendiğinde sesini yükseltmek, kapıları çarpmak yahut ortamı germek zorunda hissetmez. Evvel kendi hislerini, vücudunu ve nefesini denetim eder. Öfke patlamasını kişilik özelliği üzere sahiplenmez. Sorumlu davranır ve kimseyi baskı altına almaz. Öfke sorunu yaşıyorsa bile bunun farkında olur ve bunu güzelleştirmeye yönelik uğraş sarfeder. Değil mi?
“Ben” değil, her vakit “Biz” başında olur.
Bir münasebetin getirdiği sorumlulukları taşımasını bilir. Omuzlarında bir yük üzere göstermek yerine bunu hayatının bir modülü üzere görür ve asla gocunmaz. Natürel insanız ve bazen sonlarımız olabilir lakin esasen toksik maskülenliği yenmiş biri kapasitesine nazaran hareket eder.
Tutamayacağı sözleri vermez. “Yaparız, bakarız” üzere sözleri kullanmayı pek sevmez.
Çünkü bir kelam verildiğinde tutulması gerektiğini bilir. Esasen tutamayacağı kelam veriyorsa ve bu sık sık yaşanıyorsa bir müddet sonra içi boş vaat vermiş üzere görünür. Karşı taraf da ona bir müddet sonra güvenmeyi bırakır bu mevzuda.
