Çocukluk hepimiz için güçlü bir periyottur. Arkadaşlarımız tarafından dışlanmak ise bu zorlukların en yıpratıcılarından biridir. Hepimiz yeni okullarda ya da ortamlarda dışlanma korkusunu bir formda tatmışızdır. Ama kimileri için bu his yalnızca süreksiz bir tecrübe değildir. İşte bu kalıcı dışlanmalar, yetişkinlikte kişiliğin yapıtaşlarını bile etkileyebilir.
Çocukken yaşanan dışlanmalar ömür uzunluğu tesirli olabilir.
Psikolog Dr. Alexandra Stratyner, çocuklukta yaşanan dışlanma hissinin yalnızlık, ıstırap, öfke, korku ve özgüven eksikliği üzere hislere neden olduğunu belirtiyor. Bu hisler ele alınmadığında yetişkinlikte de peşimizi bırakmıyor ve vakitle zihinsel sıhhatimizi zedeleyebiliyor. Çocukluk devrinde yaşananlar, gelişim için en hassas devirlerde meydana geldiği için, yetişkin kişiliğimizi bile şekillendirebiliyor.
Sosyal ortamda dışlanan bir çocuk, ileride öbür beşerlerle irtibatta güvensizlik yaşayabiliyor zira çocukken gereğince toplumsal etkileşim yaşamamış olmak, yetişkinlikte bağlantıları yürütmeyi zorlaştırabiliyor. Ayrıyeten bireyler, çocuklukta kimlerin hakikaten dost olduğunu erken öğrenip sadakate çok daha fazla değer verir hale geliyor.
Dışlanan çocuklar, diğerlerinin dışlanmasını da daha âlâ fark edebiliyor ve bu onlarda güçlü bir empati yeteneği geliştirebiliyor.
Ayrıca toplumsal etrafta gereğince yer bulamayan çocukların kitap okumak, yazmak yahut müzikle uğraşmak üzere yaratıcı uğraşlara yönelme mümkünlüğü artıyor. Yaratıcılık yetişkinlikte sorun çözme ve yeni fikirler bulma konusunda onlara avantaj sağlayabiliyor.
Ancak bunun yanında, çocukken dışlanan biri yetişkinliğinde dikkat çekmek için mükemmeliyetçiliğe kayabiliyor. Bu bireyler ekseriyetle toplumda görünür olmak ve takdir edilmek için efor gösteriyor.
Çocukken dışlananlar, yetişkinlikte insanları şad etmeye çalışabiliyor ve bağlantılarda daima onaylanma gereksinimi duyabiliyorlar.
Dr. Joel Frank, bu durumun iş yerinde fikirlerini paylaşırken bile tereddüt yaratabileceğine dikkat çekiyor zira kişi, kanılarının bedelsiz görülmesinden çekinebiliyor. Dışlanma yaşamış bireyler bazen toplumsal ortamlardan büsbütün uzaklaşmayı seçerek kendi iç dünyalarında yaşamaya başlayabiliyor ve bu durum onları daha bağımsız ancak tıpkı vakitte daha yalnız hale getirebiliyor.
Çocuklukta bildiklerine tutunarak inanç bulan bireyler ise yetişkinlikte yapılandırılmış, sistemli ortamlarda kendilerini daha rahat hissedebiliyor. Tüm bunların yanında, daima dışlanan bireyler yetişkinlikte her davranışlarını ve kelamlarını çok tahlil etmeye yatkın oluyor, reddedilme ihtimaline karşı adeta daima tetikte yaşıyorlar.
